Wanneer de logica me ontsnapt

Cijfers lijken objectief, maar dat zijn ze niet.  Dat bleek zonet opnieuw toen ik feedback kreeg over, en nadien punten kreeg voor mijn blogberichten.  Daarover moet me iets van het hart.  Ergens mis ik een stapje in de logica om helemaal te begrijpen waar die punten nu net vandaan komen, en hoe ze worden onderbouwd. 

Ik ga ervan uit dat je ondertussen weet dat ik deze blog bijhoud als schoolopdracht.  Het voelt een beetje als een verplicht nummer. Ik schrijf graag, maar doe dat liever enkel voor mezelf. Misschien is het uit onzekerheid, maar ik ervaar tamelijk forse remmingen als het gaat over de publicatie van mijn hersenspinsels. De strakke deadlines doen ook niet veel goeds. Schrijven onder druk fnuikt mijn creativiteit, of zo voelt het toch.

Niettemin was de eerste feedback die ik zonet kreeg over mijn blogberichten onverdeeld positief.  Maar volmaaktheid is een illusie, dus vroeg ik expliciet aan mijn docent of hij me enkele werkpunten wilde meegeven.  Hij kon er geen verzinnen. 

Na ons gesprek – online uiteraard, gezien de coronacrisis – ontving ik mijn punten.  Een 13,5 op 15 werd mijn deel.  Dan hoort men blij te zijn, heel blij zelfs, want dat zijn erg goeie punten.  Toch was mijn gevoel dubbel. 

Mijn score voor de blogberichten

Ik kan me vergissen, maar als er geen werkpunten zijn, dan is de enige mogelijkheid toch het maximum van de punten?  Je zou kunnen zeggen dat perfectie niet bestaat, en dat daarom nooit het maximum wordt gegeven.  Dat is een valide argument.  Ikzelf ben alleszins volkomen onvolmaakt.  Maar dan moeten er toch opmerkingen zijn? 
Even terzijde: dat het maximum nooit gegeven wordt, klopt niet.  Ik kreeg, zoals je hieronder kan zien, dit schooljaar al eens het maximum van de punten op een vorige schrijfopdracht.  Was dat terecht? Ik twijfel, maar mijn docent (een andere trouwens) vond van wel, zo blijkt.

Mijn score op de schrijfopdracht ‘Clay Shirky toepassen’

Maar mijn punten geven dus, alvast in het eerste geval, aan dat ik nog beter kan.  Dat is ongetwijfeld zo. Er wordt enkel niet bij verteld hoe dat dan net moet. Dat maakt het wel een beetje lastig. 

Je zou je kunnen afvragen waarom ik het niet gewoon even vraag aan mijn docent.  Wel, dat doe ik bewust niet.  Ook al hang ik ervan af om mijn diploma te halen, ik wil eigenlijk helemaal niet méér punten. Het liefst van al krijg ik er zelfs geen, en word ik op een andere manier beoordeeld. Ik ben allergisch aan hokjesdenken, en een puntensysteem is daar een uiting van. Ik stel dus mijn docent niet in vraag, enkel het systeem waarin hij functioneert.  En hij heeft geen enkele macht om dat systeem te veranderen.  Hierover trammelant maken zou dus enkel voor gewrongen situaties zorgen.  Daar heb ik bepaald geen zin in. 

Dit schrijfsel is een bedenking, geen verwijt.  Ik lig liever niet wakker van een score. Het van me af schrijven is mijn remedie!